Jan Kuś
Zapalenie płuc jest wynikiem bakteryjnego, wirusowego, grzybiczego lub pierwotniakowego zakażenia pęcherzyków płucnych. Lekarz lecznictwa otwartego spotyka się prawie wyłącznie z pozaszpitalnymi zapaleniami płuc. Wstępne rozpoznanie zapalenia płuc opiera się na takich objawach, jak: kaszel, gorączka, duszność, ból w klatce piersiowej, patologiczne zjawiska osłuchowe w płucach, leukocytoza. Pewne rozpoznanie można uzyskać dopiero po wykonaniu radiogramu klatki piersiowej, który potwierdza obecność nacieku zapalnego w płucu, pokazuje jego lokalizację i rozległość.
Leczenie ambulatoryjne można podjąć u chorego, który jest w dobrym stanie ogólnym, rokuje dobrą współpracę, może przyjmować leki doustnie, ma odpowiednie warunki socjalne. Leczenie rozpoczyna się od zastosowania antybiotyku na zasadzie empirycznej, czyli bez identyfikacji drobnoustroju wywołującego, ale w oparciu o wiedzę na temat gatunków drobnoustrojów, które są najczęstszym czynnikiem etiologicznym i znajomość ich lekowrażliwości. Należy zawsze pamiętać, że najczęstszą przyczyną zapalenia płuc jest S.pneumoniae. Antybiotykiem z wyboru jest amoksycylina ze względu na skuteczność, dobrą tolerancję, bezpieczeństwo i niski koszt. Jako alternatywne leczenie można podać erytromycynę lub w wypadku jej złej tolerancji inny, nowszy antybiotyk makrolidowy. Stan chorego należy ocenić po 48 godzinach leczenia. Jest to czas, w którym powinna być już widoczna poprawa jeżeli leczenie jest prawidłowe. Brak poprawy lub pogorszenie w czasie leczenia ambulatoryjnego jest wskazaniem do skierowania chorego do szpitala.
słowa kluczowe: zapalenia płuc, leczenie ambulatoryjne,
strony: od 39 do 42 |
Zapalenia górnych i dolnych dróg oddechowych
![[ ZAMKNIJ ]](_cl0.gif){kind=small}